warm verhaal van een sneeuwman

Nancy, één van onze winkeldames schreef een mooi en warm verhaal van ‘een sneeuwman’

Ergens begin december…
“Al enige tijd sta ik hier te wachten. Al heftige dagen achter de rug, ik werd gekneed, gerold, opnieuw gekneed, op tafel gesmeten en weer terug van vooraf aan. Pffff in wie zijn handen ben ik terecht gekomen, iemand die kwaad en gefrustreerd is, misschien wel een perfectionist die het resultaat niet kan aanvaarden. Kan ook wel  een heel kwetsbaar wezen zijn die op deze manier toch probeert iets te uiten of een piekeraar die dat ene (onvindbare) knopje zoekt…
eigenlijk doet het er allemaal niet toe, ik ben wie ik ben en vind hopelijk wel het juiste plaatsje…”

Enkele dagen later, wat verder in de straat
Over enkele dagen is onze jaarlijkse cadeaubeurs. Ik voel wat stress en zie alleen maar chaos… Al die dozen uit al die verschillende ateliers. Ik wil een mooi overzicht opbouwen zodat alle vrijwilligers die komen helpen onmiddellijk vinden wat ze zoeken. Uitstallen en toch opnieuw verplaatsen omdat ik nog een andere doos met dezelfde handgemaakte geschenken tegenkom. Ik heb enorme stress want ik wil dit goed (lees perfect) doen. Ik leg de lat voor mezelf wel wat hoog, maar het moet, anders vind ik geen rust.
Op de grond blijft die ene speciale doos staan met in koeien van letters BREEKBAAR. Toch zal ik ook die moeten uitpakken, want ik kan dit niet blijven uitstellen. Ik zet de doos voorzichtig op tafel en neem er het eerste goed ingepakte sneeuwpopje uit. Ik voorzie een speciaal plaatsje in een kast met bubbeltjesplastiek en zet het voorzichtig neer. Het tweede popje haal ik ook voorzichtig uit het plastiek al hoorde ik iets, ik kon niet denken wat het zou kunnen zijn. Na het uithalen van alle sneeuwpoppetjes haalde ik de rest van het plastiek uit de doos en wat zag ik…een piepklein stukje van een neus.

Enkele dagen eerder in het keramiekatelier
Vandaag gebeurde iets speciaals. Ik had ondertussen wat vriendjes en vriendinnetjes bijgekregen, elk met een ander verhaal. We waren allemaal zo identiek bij elkaar, maar toch  ook heel uniek en verschillend. We werden allemaal stuk voor stuk met zorg ingepakt en samen in een doos gelegd. Eén van de daarop volgende dagen had ik het gevoel dat we werden verreden, ‘t was alvast een hobbelig parcours. Ik lag waarschijnlijk wat te los in die doos en voelde plots een enorme pijnscheut ter hoogte van mijn neus…

In de winkel
Ik zag al die sneeuwpopjes staan, toen ik plots eentje zonder neustopje zag. Ik voelde me heel ongemakkelijk en dacht: “oei wat heb ik nu gedaan? Iemand heeft daar zijn sterktes, z’n creatieve ziel en energie ingestoken. Wat nu?” Ik legde het puntje van de neus bij het poppetje en dacht dat dit wel gelijmd kon worden…
Ik probeerde verder te doen, maar kon dat ene sneeuwpoppetje maar niet uit mijn gedachten krijgen. Ik nam die gedachte mee naar huis en naar mijn bed. Ik kon het niet loslaten.

Sneeuwpopje in de winkel.
toen ik uit de doos werd gehaald werd ik in een holte geplaatst die bekleed was met plastiek. Voorzichtig word ik neergezet net als mijn vrienden. Maar allez ziet zij niet dat er wat met mijn neus is? Ik probeer mijn ogen tegelijkertijd naar mijn neus te richten maar merk niets. Ook niemand naast me verteld er iets over. Zou niemand dit dan zien?
Als iedereen naast elkaar is uitgesteld wordt er toch nog iets kleins naast me gelegd. Wat zou dat kunnen zijn? ‘t Lijkt wel een wortel…

Dag voor kerstmarkt
Ik kon die sneeuwman maar niet loslaten. Zo wordt die nooit verkocht… Toch heeft iemand zijn best gedaan om een perfecte sneeuwman te maken. Iemand die zijn frustratie of energie erin stak, iemand die aan iets dacht tijdens het maken. Iemand die werd terug gekatapulteerd naar zijn mooie kinderjaren in de sneeuw en die heel even niet piekerde… Eigenlijk maakte het niet uit. Het was nu al een verhaal op zich. En toen wist ik het…

Ochtend van de kerstmarkt
Opeens haalde iemand me uit de kast. Dat stuk wortel werd plakkerig rond mijn hoed vastgemaakt en ik werd in een donkere plaats gezet.  Was ik  niet perfect genoeg, vond ze me lelijk of te donker, misschien wel te  bleek of ben ik te dik, nee vast wel veel  te mager. Ik behoor niet in deze wereld. Ik hoorde mensen rond me praten en lachen, maar niemand zag me en ik was alleen in het donker en voelde me heel verdrietig…
Net op het moment dat ik het niet meer zag zitten ging de kast open. Ik werd opnieuw meegenomen en ingewikkeld in folie. Deze keer ging ik niet in een doos, maar in een zak en werd ik verplaatst maar niet vervoert. Ik wist totaal niet wat er zou gebeuren… Het was misschien maar 10 min, voor mij leek het een eeuwigheid en plots kwam ik ergens terecht waar er een lekkere geur vanuit de keuken kwam. Ik werd terug uitgepakt en mocht er zo op de kast staan zonder dat stuk wortel of plakkerig gedoe rond mijn hoed. Er brandden vele kaarsjes en er stond rustige muziek op. Dit zou weleens mijn thuis kunnen worden…

Thuis
Na een drukke kerstmarkt ging ik mijn sneeuwpoppetje ophalen. Ik had beslist om dit voor mezelf te kopen. Ik had de neus vastgeplakt aan de hoed om deze niet te verliezen. De eerste keer dat ik hem zag had ik nooit gezien dat hij geen neus had en vond ik hem prachtig. Wanneer ik de doos volledig leeg had gemaakt vond ik pas het neusje. Dit had me ergens aangegrepen en ik vond dit toen al een speciaal verhaal. Ik dacht: “kga ik dat neusje wel plakken of opnieuw maken, maar zelf zonder neus is hij voor mij al perfect.” Hij staat bij me thuis op de kast en stiekem knipoog ik eens naar hem, want ik denk dat enkel wij twee dit verhaal helemaal kennen…